Voyeurs de la farsa ajena Octubre 21, 2008
Posted by Marie Fatale in La vida inquieta, Narcisismo.Tags: amigos, blogs, conocidos, cotidianedad, cotilleo, deseos reprimidos, facebook, farsa, fotolog, gafapastismo, gran hermano, internet, postmodernismo, redes sociales, seis grados de separación, vouyerismo
trackback
Madre mía, creo que he batido mi record de no actualizar, me refiero a no actualizar webs que no considero “muertas”. Quizás es verdad lo que me dicen, y tengo demasiados sitios abiertos, que si Fotolog, que si página web con dominio propio que tengo que empezar a crear, que si Myspace (aunque sólo sea por cumplir el expediente), y ahora el Facebook… Y esta introducción tan manida me viene de perlas para el tema que vengo a tratar hoy.
Antes, para indagar más en la vida de alguien, teníamos que hablar con ese alguien. O por lo menos pedir referencias a otras personas. Hoy no hace falta, quien más quien menos está fichado en Internet. Vale, se supone que no será lo mismo, y eso me dará para escribir una entrada otro día (la creación de personalidades en Internet; si un día hago mi tesis doctoral, creo que sería un buen tema), pero dejando la huella en la red, algo, ni que sea nímio, ni que sea maquillado, dejamos de nosotros mismos. Pequeñas piezas de ese puzzle vital que son nuestras hazañas cotidianas.
El colmo de esto es Facebook. Reconozco que desconocía esta herramienta hasta hace poco. Había recibido una docena de invitaciones de conocidos, pero eso de las redes sociales no lo había acabado de entender nunca. Pero el querer “tener más fichada” a cierta persona (realmente una de las pocas personas que estoy segura que aún me leen xD) me hizo decidirme por registrarme de una puñetera vez. No era justo que de mí tuviera tanta información no producida por mí y yo de él tan poca.
Así, resumiendo, te registras, explicas lo que quieres de ti, pones una foto, expones tus gustos, manías y fetiches (qué expones depende del gusto y el sentido del humor de cada uno)… El problema, o la virtud, de estos sitios, es el concepto red social. Este perfil, realmente inocuo y con información sesgada y pasada por la autocensura de la persona, será leído por sus contactos, que a la vez tendrán otros contactos que previa invitación, se podrán poner en contacto contigo.
La gracia de todo esto es saber que Fulano conoce a Mengana que conoce a Zutana, ¡y tú resulta que también conoces a esta zutana! Es como la demostración de la famosa teoría de los seis grados de separación (versión para freaks, el número Bacon), por la cual todos estamos ligados con todos (pero a ver cuantos pueden decir que tienen un grado dos con Tarantino…sí, ¡¡¡le he tocado el hombro a Tarantino!!!).
¿Pero de qué narices os estaba hablando? Ah, sí. La cuestión es que, esta gran red nos hace más voyeurs que nunca. Y con total justificación. Hay gente que hace una década que no veo en persona, pero los tengo agregados a Facebook ¿Hipocresía absoluta? Quizá. Pero no niego que la vida del otro me atrae. Y no soy la única. Este tipo de vouyerismo, el que se practica a personas con las que hemos tratado o con personas que han tratado con otras personas que nosotros hemos tratado, es el que tira, “el cotilleo de escalera”, infinitamente mejor que un Gran Hermano, que a la larga no acaba siendo otra cosa que un culebrón a fulltime y a tiempo real (antes pensaba que atraía más por el tema voyeur, ahora estoy convencida que sigue triunfando por su sabia estructura seriada).
Este artículo (fíjate, le llamo hasta artículo) me está saliendo más gafapasta que de costumbre…
¿Pero sólo somos simplemente voyeurs? Claro que no. Somos voyeurs altruistas, pues a cambio de recibir una porción de vida heroica de los demás (digo heroica porque generalmente en esta páginas se exaltan los viajes, las juergas, los ligues…jamás los momentos de bajón más típicos de un fotolog o blog personal) nosotros les ofrecemos la nuestra. No creo que sea tanto exhibicionismo como el precio que hay que pagar por espiar las vidas ajenas. O joder, porque a todos nos va la marcha. Y tener más amigos que nadie te permite llegar a conocer más amigos de tus amigos y acabar accediendo a más vidas ajenas.
Que conste que todo esto no es una crítica y que tiendo a la exageración en todo lo que escribo en este blog. Llevo un mes y poco registrada y mi vicio es considerable. Y es que, a la actividad vouyerista hay que unir la gran cantidad de aplicaciones chorras, más bien pensadas para gente en la oficina que para parásitos sociales como yo. Pero seamos sinceros, a todos nos llama más al principio por lo otro. Por eso de coleccionar amigos, conocidos, compañeros de trabajo y estudios, personas que nos gustan pero que jamás nos atreveremos a seducir…”Si no tengo tu cuerpo por lo menos compartiré tu vida, aunque sean pedazos de una vida impostada, previamente seleccionada y convertida en tu días de gloria virtual”.
***
Gracias a los que me leen (a los otros no, porque si no me leen, tampoco leerán esto). No prometo que escribiré más, pero se intentará.
No te olvides, para que exista un vouyerista hace falta un exhibicionista. Y en el caso de los blogs, fotologs, Facebook, myspace, etc, etc, etc. cada persona cumple los dos roles casi al mismo tiempo, se muestra y es mirado.
Cada tanto pueden encontrarse cosas interesantes, pero la mayoria de las veces es puro egocentrismo que termina cansando.
Ahora que lo pienso este articulo (“Voyeurs de la farsa ajena”) es un buen ejemplo. Hablas sobre el vouyerismo, internet, redes sociales, etc. pero fíjate que empezaste la narración exhibiéndote (desde lo cotidiano) para después hacer algunas reflexiones.
Muy interesante el articulo…
Saludos…
Muchas gracias por tu aportación
Desde luego me uno a la farsa, si no no tendría blog, ni daría los links a mis otras webs. Esto es un juego que todos hemos aceptado y al que nos gusta jugar, aunque, como en mi caso, luego lo critiquemos (pero siempre desde dentro). Sólo es que me parece muy interesante toda esta “vida virtual” que se ha creado entorno a algunos usos que se pueden hacer de Internet.
Míralo de otra manera, somos las marujas del siglo XXI XDDD
PD: y estoy leyendo esto unos meses más tarde, en vez de estar estudiando y sabiendo que estar más de 2 minutos fijándome en una cosa me provoca mareos XDDD
Ets genial, com vaig saber ja quan et vaig conèixer!!! Estic tant contenta del temps, espais i sentiments compartits amb tu!!! Ara mateix no tinc temps de llegir tot el teu blog però ho faré!!! T’enyoro tant, tant, tant, malgrat ser força feliç!!! A veure quan ens veiem (passo cada dia per Sant Cugat i et recordo molt sovint), quan puguis. Una forta abraçada, “pequeña genio de la lámpara”.
Trinidad